Malaysia, here we come..

Het is zo ver! Ik ga binnen 2 minuten mijn laptop afzetten, en dan vertrekken we naar Mumbai, om van daaruit naar Maleisië te vliegen. Tot binnekort!

Tailor made!

Tijdens het stoffenavontuur van enkele weken geleden, had ik natuurlijk linnen gekocht. In deze warme temperaturen is er niets zo leuk als het dragen van een luchtig linnen rokje.

Vorige week is de kleermaker dan ook gekomen en heb ik hem instructies gegeven om een rokje te maken. Gisteren was het dan zover en kwam hij het resultaat laten zien....en het mag er zijn! Ik ben zeer tevreden met mijn eerste tailor made kledingstuk! Hop naar het volgende...

Buying a bullet!

Ok, voor de meeste mensen in Europa duurt het beslissen over welke moto/auto je wil kopen, langer dan het uiteindelijke kopen of bestellen zelf. Het is natuurlijk iets te opportunistisch om te denken dat na het wikken en wegen van het type moto het belangrijkste afgehandeld is. In India dus niet.
Vorige week zijn we op prospectie geweest, en hebben we wat informatie verzameld over de verschillende ‘Bullets’ die er te krijgen zijn, een moto van het merk Royal Enfield. De ‘Machismo’ vonden we het mooiste, en het was maar een kleine meerkost voor de zwaardere motor (500cc, wat enorm is in India). Dus de keuze was tamelijk snel gemaakt.
Hieronder een foto van het oude geval dat ons toch twee tochtjes heeft meegenomen..

Dus zaterdag was het de grote ‘besteldag’. Als je denkt dat je gewoon naar de shop gaat en zegt wat je wil, een offerte krijgt, die ondertekent, een voorschot betaalt en terug naar huis kan, heb je het grondig mis.
Ten eerste, voor de administratie heb je volgende nodig: een kopie van je paspoort, een kopie van je visum, een kopie van het registratiebewijs bij de lokale overheid, een kopie van een elektriciteitsfactuur en een kopie van de huurovereenkomst. Verder nog twee pasfoto’s (die ik nog moest gaan laten trekken), en een brief van de werkgever dat je op dat bepaalde adres woont, en dat je dus er dus wel degelijk werkt. Tenslotte ook nog een ‘affidavit cum indemnity’. Dit moest bij de notaris (lees=openlucht bureau op het voetpad) om de hoek gevalideerd worden, en het zou maar 20 minuutjes duren. Natuurlijk moest van dat document ook nog een kopie genomen worden, maar door een power cut moesten we een paar honderd meter verder bij een copy shop gaan. Uiteindelijk heeft dit alleen toch een 45 minuten geduurd.
Ter info: bij het bestellen zelf, moet je ook nog eens 5 keer je duimafdruk zetten, wat trouwens ook nodig was bij ‘de notaris’. En natuurlijk ook de nodige handtekeningen.
Het voorschot betalen ging heel vlot. Een cheque voor de shop, en een betalingsbewijs voor mij. Was op 2 minuten klaar.
Hier gaan we dus de komende 2 jaar mee rondrijden.

Al bij al heb ik dus mijn zaterdag middag nuttig doorgebracht. Deze week moet ik nog mijn elektriciteitsfactuur gaan brengen, en een kopie van de huurovereenkomst (als AC dat wil/kan geven natuurlijk). Het moet beide niet eens op mijn naam staan, als het adres maar overeenkomt met het adres dat ik opgegeven heb op mijn registratie bij de lokale overheid, het adres op het document van mijn werkgever, en het adres of het ‘affidavit cum indemnity’.

Tja, shoppen is niet gemakkelijk in India!

UPDATE: Wie klopt daar op de deur?

Dagelijks wordt er op onze deur geklopt. Telkens vraag ik me af wie het zou kunnen zijn. Vooraleer ik de deur open, kijk ik altijd even door het deurgaatje om zeker te zijn dat het wel veilig is.
Vanmorgen werd er weer geklopt. Ik keek dus deur het deurgaatje en zag security staan. Meestal als er iemand van security op de deur klopt, komen ze de post afleveren of komen ze iets melden dat belangrijk is voor de society. Vandaag dus niet. Ze brachten mij een doos chocolaatjes! Waarom krijg ik deze chocolaatjes? Ik heb absoluut geen idee! Als ik de security ernaar vraag, krijg ik een antwoord in Maharati waar ik dus niets van versta...
Dan maar een theetje drinken met een “lekker” Indisch chocolaatje!

UPDATE: Misterie opgelost. Vanmorgen (ja, de zondagmorgen na onze housewarming) om 8h15 werd er gebeld op onze telefoon. Security vroeg of 'the chocolateman' mocht langskomen. Onze eerste half slapende reactie: no not now, later today. Natuurlijk, omdat communicatie hier altijd fantastisch loopt werd er 5 minuten later aan de deur gebeld. Deze security man kon wel Engels, en vroeg of we de chocolaatjes nog hadden. Je mag veel hoop hebben, maar natuurlijk moet je ook wel realistisch blijven. Blijkbaar had deze arme man de chocolaatjes aan het verkeerde appartement laten leveren.. pech voor deze security man, maar het heeft ons gesmaakt!

Het is hier nog zo slecht niet!

Stoffen kopen..

Toeren met de moto...

Paardjes kijken..

BP = Bekende Punees (?)

Naar aanleiding van 15 augustus waren we, zoals in een eerder bericht vermeld, als eregasten uitgenodigd in een lokle school.... Deze week kwam de chauffeur naar ons met de lokale krant en kijk wie erin prijkt!!! Mijn ventje!
Wat er geschreven wordt, dat moeten we nog uitdokteren, want ons maharati reikt nog niet zover om dat krantenknipsel te lezen!

zondagje uit...

Gisteren zijn we er nog een keertje op uitgetrokken met de moto en hebben we een wandeling gemaakt door de Indische bossen...een gezellig boel!

lekker door de modder...

Ook de kindjes wandelen mee...